اکنون ثبت نام کنید
2019 September 22

All About Cinema

نقد و بررسی فیلم 127 ساعت

127 ساعت

فیلم 127 ساعت، اقتباسی است از کتاب " میان صخره و مکانی سخت" نوشته آرون رالستون که بر اساس داستانی واقعی و زندگینامه ی او ساخته شده. 127 ساعت داستان آرون  را از جمعه تا چهارشنبه به تصویر می کشد، آرون رالستون یک مهندس ماجراجوی آمریکایی که زندگی خود را با رفتن به منطقه ی گراند کانیون در جنوب شرقی یوتا آمریکا به  مخاطره می اندازد. او درباره ی تعطیلاتش به کسی نمی گوید و در حین کوه نوردی دچار سانحه می شود، یک تکه سنگ بزرگ هنگام سقوط بر روی دستش می افتد و او را با فاصله ی کمی تا زمین در هوا میان دو صخره معلق، به مدت 127 ساعت نگه می دارد. آرون می داند که کسی به کمکش نمیآید بنابراین تصمیم می گیرد راهی برای نجات خود پیدا کند، و سرانجام مجبور می شود برای رهایی تصمیم سخت و ناخوش آیند بگیرد . 

127 ساعت داستان مبارزه با جبر طبیعت است، هنگامی که طبیعت تصمیم می گیرد جانی را بگیرد، به آسانی دست به تهاجم می زند، و این بشر اختیار طلب است که سعی می کند در این مبارزه نابرابر بازنده نباشد، نگاهی به حوادث طبیعی، مانند زلزله، سیل و فوران آتشفشان نشان می دهد که بشر معمولا دست تسلیم را در برابر این حوادث بالا برده، اما یک چنین داستان واقعی می تواند تمام معادلات جبری را بر هم زند. انسانی که با نیروی اراده، امید، باور به خود و نیروهای پنهان طبیعت را جا می گذارد، به راستی در مسیر درک از حقیقت الهی قرار می گیرد و خود یک راهنما می شود. آرون رالستون اکنون یکی از سخنرانان درباره ی اراده و انگیزه بشر است.

فیلم 127 ساعت شروع بسیار خیره کننده ای دارد، دنی بویل سعی کرده که سکانس آغازین، کمترین کلام را داشته باشد، ما در دو دقیقه ی ابتدایی متوجه می شویم که آرون چه شخصیتی دارد، ابزار مورد نیاز در طول فیلم چیست و اینکه ما در چنگال یک راوی با زاویه دید نامحدود قرار داریم. آغاز فیلم با انسان موجودیست اجتماعی آغاز می شود و تدوین های موازی از بشر و خواست هایش نمایش داده می شود، این شیوه ی تدوین یکی از برتری های فیلم در طول 94 دقیقه نمایش آن است. در حالی که برش ها ادامه دارد، آرون قمقمه ی آبش را زیر شیر آب گذاشته تا پر شود، در همین حین وسایل مورد نیازش را بر می دارد، قمقه پر می شود و آبش سرریز می کند، و ما همه یه اینها را در تدوین موازی بین سه موضوع مختلف می بینیم، سپس در دو طرف کادر ماشین ها را می بینیم که با سرعت زیاد حرکت می کنند، در وسط کادر آب از قمقمه سر می رود، سپس آرون قمقمه را برداشته و شیر آب را می بندد، آب قطره قطره می ریزد و در دو طرف کادر همچنان ماشین ها در حال عبور و مرور هستند، و بعد از آن در همان کادر وسط ما آرون را در حال رانندگی می بینیم. 

دنی بویل بسیار هوشمندانه در یک دقیقه اول هیاهو زندگی شهری و مصرفی بشر را نشان می دهد. روح بشر در تکاپو با خواست اجتماعی در تعارض است و مدام سعی می کند استقلال خود را در میان فوران آب بدست بیاورد، با قطره قطره شدن آب دنی بویل به زیبایی این استعاره را معنا می کند. 

127 ساعت تصویربرداری چشمگیری دارد این تصاویر به لطف همکاری آنتونی داد منتل و انریکه چدیاک به وجود آمده، آنتونی داد منتل پیشتر در اثر همکاری با دنی بویل در فیلم ملیونر زاغه نشین  اسکار بهترین فیلمبرداری را کسب کرده بود، حاصل همکاری این دو تصاویری خیره کننده شد.

یکی دیگر از نقاط مثبت فیلم را می توان موسیقی بی نظیر الله رخا رحمان نام برد، رخا رحمان پیشتر در میلیونر زاغه نشین توانسته بود، اسکار بهترین آهنگ را از آن خود کند، اما مهمترین ویژگی 127 ساعت بازی کم نظیر و روان جیمز فرانکو است، برای کسانی که پیشتر با آرون رالستون آشنایی داشتند و تصاویر یا فیلم وقایع اورا دیده بودند، شاید سخت بود جا انداختن جیمز فرانکو به عنوان رالستون، اما بازی خوب فرانکو در کنار هدایت های استادانه ی دنی بویل رالستونی را تداعی می کند که بی شک چیزی از نسخه ی اصل کم ندارد. 

فیلم 127 ساعت ریتم تند و منظمی دارد، بخصوص در بیست دقیقه ی اول، طبیعتا با خالی شدن انرژی آرون رالستون در روزهایی که میان صخره هاست، فیلم هم از ریتم میافتد، بویل برای جبران و بازگرداندن ضرب آهنگ، آرزو ها، افکار و دیدگاه درونی آرون را به تصویر می کشد، از آنجایی که پیشتر راوی با زاویه دید نامحدود معرفی شده بود، این درون و برون شخصیت و درنوردیدن زمان، برای بیننده قابل پذیرش است، درست هنگامی که آرون رالستون ( جیمز فرانو ) شروع به بریدن دست خود می کند، به وضوح می توان درک بهتری از کمپوزسیون در 127 ساعت را به دست آورد، این ترکیب بندی به لطف چیدمان، صدا، تصویر، بازی و تدوین خوب جان هریس که پیشتر تدوین استادانه‌ی او را در فیلم قاپ زنی (Snatch) دیده بودیم، به دست آمده که حاصل سال ها تجربه دنی بویل و دکو پاژ بی نظیر او در این فیلم است. 

پایانبندی فیلم 127 ساعت را کرخت و ضعیف است و از این نظر به فیلم نمی توان امتیاز کامل داد، هرچند که یک فیلم یک اثر بی نظیر و جاودانه از دنی بویل است. و هم رده ی فیلم قطار بازی (Trainspotting) قرار می گیرد.

*نام و نام خانوادگی * مدرک تحصیلی
* تاریخ تولد

* پست الکترونیک
* جنسیت * تلفن تماس
* وضعیت تاهل * نظام وظیفه
* آدرس * توضیحات
کد امنیتی